• 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Historia Anatolii (A. Swarzewski)
#1
Cytat:
Andrzej Swarzewski


Anatolia to wyspa na której przez wieki przenikały się wpływy trzech kontynentów, trzech kultur: sarmackie z Sarmatazji , nordackie z Kontynentu Północnego i orientyckie z Kontynentu Wschodniego. Wyspa ta wykształciła jednak swój oryginalny górsko-celtycki klimat. Jednakże ze względu na ogromną ilość gór utrudniających komunikację oraz trudną sytuację geopolityczną (najazdy ze wszystkich stron) na Anatolii nie wykształcił się jednolity naród.

Anatolijczycy, jak dzisiaj ogólnikowo nazywamy ludność wyspy, zazwyczaj nie toczyli ze sobą wojen domowych w przeciwieństwie do Bialeńczyków, czy też innych ludów wyspiarskich.

Pierwsze miasto, Argon powstało ok. 200 roku przed naszą erą w miejscu dotychczasowej celtyckiej osady. Miało to związek z podporządkowywaniem sobie kolejnych terenów przez częściowo ucywilizowane ludy zachodniej Nordaty. Argończycy czyli jedność ze sobą, religią przodków i swoją ziemią, dlatego też nie porzucili jej i w trakcie procesu nordackiego podboju wschodniej Anatolii nie pozwolili na zwalczacie kultury.

W 103 roku przed naszą erą do życia powołano Hrabstwo Argonu, w odpowiedzi na żądania silnej anatolijskiej armii i wciąż rozszerzającej się inteligencji, która podbijała kontynentalne dwory i akademie. Na czele udzielnego hrabstwa stanął Olaf von Argonauer, rodowity mieszkaniec regionu. Zarówno on, jak i jego potomkowie władający krajem do 734 roku, starali się o jak największa suwerenność dla Argonu, a także o podbój jak największej części Anatolii.

Środek oraz zachód Anatolii w tym czasie wciąż pogrążony był w barbarzyństwie. Niewielkie wspólnoty plemienne nie walczyły ze sobą na wzajem, ale też nie tworzyły większych państw. Dlatego też byli nieustannie narażeni na najazdy księstwo południowobialeńskich oraz Sarmatów. Opór ludowy uniemożliwiał jednak nawracanie Anatolijczyków, czy też trwałą kolonizację.

W 237 roku Robin von Argonauer, władający całym nizinnym wschodem oraz górskim centrum, ogłosił się Księciem Argonu i Anatolii. Pełna hartu ducha i woli walki armia Celtów, która dysponowała nowoczesnym sprzętem z kontynentu była nie do zatrzymania dla prymitywnych ludów zachodu. W większości nie stawiali oni oporu. Rządy Argonauerów były bowiem łagodne i korzystne dla wszystkich plemion. Procesy wymiany surowców i wspólnej obrony przed najazdami miały wielu zwolenników we wszystkich stronach Anatolii. To wszystko sprawiało, że prowadzona przez Argon polityka jednoczenia ziem anatolijskich była skuteczna.

W VI wieku Anatolia tworzyła polityczną jedność z wyjątkiem atakowanych przez Orientykę południowych wybrzeży i ukrytych w górach trudno dostępnych terenów. Niestety rozwój nie mógł przebiegać tak harmonijnie, jak wszyscy oczekiwali. W 717 roku umierający Książę Robert von Argonauer podzielił państwo pomiędzy swych dwóch synów, bliźniaków Alana i Erika, na część północną i południową.

Erik, władca południa, widział niesprawiedliwość w fakcie, że to on dostał część kraju zagrożoną nieustannymi najazdami. Razem z Earlem Gordonem zorganizował spisek na życie i władzę brata. W 728 roku bezskutecznie próbował zdobyć stolicę państwa- Argon. Próba ta rozpoczęła krwawą wojnę domową, która zakończyła się śmiercią Alana w 732 roku, a także Erika w 734 roku. Obaj nie pozostawili po sobie potomków. Earl Gordon skorzystał z okazji braku władzy i aktualnego przebywania w Argonie. Przyjął koronę książęcą i wezwał Anatolijczyków do zjednoczenia i zaprzestania wojen w obliczu przejmujących coraz większe tereny wojsk Orientyki. Większość wojsk zaakceptowała nowego władcę i przyjmowała jego rozkazy.

Ród Gordonów panował aż do 1074 roku, kiedy to muzułmanie z Sułtanatu Aharskiego (okupującego wówczas także Bialenię) podbili Argon, zamordowali rodzinę książęcą i rozpoczęli krwawe nawracanie pogańskiego dotąd ludu na Islam. Anatolia okazała się być całkiem bezbronna wobec muzułmańskiego totalitaryzmu. Aharska okupacja trwała aż do 1130 roku, kiedy to Królestwo Bialenii (w którego szeregach walczyli też zbiegli z okupowanego kraju Celtowie) wyzwoliło wyspę i podporządkowało ją sobie.

W latach 1134-1176 Królowie Bialenii nosili tytuł Książąt Anatolii, a w latach 1176-1240 tytuł Królów Anatolii. W 1238 roku wybuchło celtyckie powstanie połączone z pogańską reakcją na chrystianizację. Zajęta wówczas innymi wojnami Bialenia prawie, że dobrowolnie przyznała wyspie wolność w zamian za podpisanie wiecznego przymierza.

W latach 1240-1708 istniało Królestwo Anatolii (znane także jako Królestwo Valhalli, co jest przełożeniem celtyckiej nazwy), w którym nieprzerwanie panowała dynastia Balliolów, założona przez króla Olivera Balliolę.
W 1698 roku król Karol Balliola złamał zasady wiecznego przymierza z Bialenią i rozpoczął wojnę. Przez pierwsze trzy lata Anatolia wygrywała i podbijała coraz to nowe bialeńskie ziemie, jednakże po pierwszym przełamaniu anatolijskiej linii obrony okazało się, że król Karol nie przygotował się w ogóle na taką opcję. W ciągu zaledwie kilku lat Valhalla przestała istnieć, a w jej miejsce powołano Protektorat "Nowa Bialenia", który był przez Królów Bialenii traktowany jako kolonia.

Bogata wówczas Bialenia doprowadziła do ucywilizowania wyspy. Anatolijczycy nie byli w żaden sposób prześladowani. Mogli zajmować urzędy zarówno w Nowej Bialenii, jak i w Bialenii właściwej. W latach 1710-1823 Nową Bialenią rządzili Lordowie Protektorowie powoływani przez Radę Seniorów na wniosek Króla Bialenii na piętnastoletnie kadencje.
W 1823 roku w związku z wybuchem antybialeńskich protestów zlikwidowano urząd i zastąpiono go urzędem Gubernatora o praktycznie dyktatorskich uprawnieniach.

Trwające w latach 1825-1844 powstanie zakończyło się podziałem Anatolii na niezależne Cesarstwo Valhalii oraz będące częścią Bialenii Księstwo Wschodniej Anatolii. W Cesarstwie Valhalli panowała dynastia Cairpthech, natomiast we Wschodniej Anatolii Lordowie Protektorowie, wybierani podobnie jak w Protektoracie Nowej Bialenii.
Kres podziałowi wyspy położyła Wielka Wojna Mikroświatowa. Po wojnie, w 1945 roku powołano do życia Valhalijską Socjalistyczną Republikę Rad w której władzę sprawowała najbardziej radykalna frakcja komunistów. Po śmierci sarmackich przywódców komunistycznych, w tym Towarzysza Wandy, w 1963 roku, także w Anatolii rozpoczęła się rewolucja antykomunistyczna. Podziemie demokratyczne powołało do życia Republikę Anatolii, która dysponowała dość dużą armią finansowaną z Dreamlandu i Scholandii. Natomiast monarchiści powołali ponownie Cesarstwo Valhalli.

Sytuacja ta doprowadziła do wybuchu wielkiej wojny domowej, która trwając kilkadziesiąt lat spowodowała śmierć kilkuset tysięcy ludzi oraz emigrację kilkunastu milionów. Kraj pogrążył się w anarchii i zacofaniu, co zmienić może jedynie Republika Bialeńska.

Cytat:Valhalijska Socjalistyczna Republika Rad została powołana do życia 7 stycznia 1945 roku przez Armię Ludową Wschodniej Anatolii oraz Zjednoczony Komunistyczny Front Valhalli. Na czele kraju stanął sadystyczny major Józef Frantz, przez całą dopuszczający się okrutnych zbrodni na bialeńskich i scholandzkich cywilach, a także na anatolijskiej prawicowej partyzantce i dawnych urzędnikach cesarskich i książęcych.

Początkowo kraj ten był związany i sprzymierzony komunistyczną Bialenią i komunistyczną Sarmacją. Wiadomo było o licznych zbrodniach ekstremistycznego reżimu (mówi się o 100 tysiącach ofiar przed rozpoczęciem wojny domowej), jednakże państwom socjalistycznym potrzebny był mocny sojusznik do prowadzenia zimnej wojny z Dreamlandem. Wszystko zmieniło się po masakrze w Carnuntum 8 kwietnia 1949 roku, kiedy zamordowano dwa tysiące komunistycznych działaczy i wojskowych przeciwnych samozwańczemu dyktatorowi. Osiem dni później w Wolnogradzie Towarzysz Prezydent Kapczyński oraz Towarzysz Wanda postanowili zerwać stosunki z Valhalijską Socjalistyczną Republiką Rad, którą uznano za wypaczenie komunizmu.

W latach 1950-1963 samozwańczy dyktator kontynuował zbrodniczą politykę i zdobywanie coraz większej części władzy we własnych rękach. Zginęła duża część kadry oficerskiej, przedwojennych działaczy komunistycznych oraz komunistycznej inteligencji. W chwili wybuchu wojny domowej Towarzysz Adam Jabłoński, jeden z niewielu żyjących przeciwników Frantza, nielegalnie pojechał do Wolnogradu i Grodziska, by ustalić warunki wznowienia współpracy przeciw powrotowi monarchofaszyzmu do Anatolii.

Kilka dni później samochód z brutalnym dyktatorem wewnątrz wyleciał w powietrze. Towarzysz Adam Jabłoński stanął na czele socjalistycznego państwa, które ponownie podpisało umowy z Bialenią i Sarmacją. Dzięki wysyłanemu uzbrojeniu Valhalijska Socjalistyczna Republika Rad była dominującą siłą w kraju aż do 2001 roku, czyli śmierci Towarzysza Jabłońskiego.
prof. net. dr h. c. mgr generalissimus
Ametyst z rodu Faradobusów
Minister ds. Zagranicznych Republiki Bialeńskiej, 
Nieustająco Bardzo Wspaniały Król Hirschbergii i Weerlandu,
Lew Wolnogradu, Kedyw Faradobaju, Bojar Jaruzelimy Etc.
[Obrazek: thumb_85_11_07_19_7_19_34.png]
[-] 1 użytkownik podziękował za ten post:
  • Joahim-von-R




Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości