• 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Licencjat Akrypy
#1
W związku z projektem odbudowy kultury Brodrii chciałabym zaprezentować poprawione wydanie mojej starej pracy licencjackiej i zapowiedzieć, że jeśli Anioły Allaha dopomogą to powstanie pełnoprawne 2 wydanie z znacznym rozszerzeniem tematu a nie tylko w kilkoma poprawkami.
Cytat:Ludność Tatarska w Brodrii
Tatarzy są drugą pod względem wielkości grubą ludnościową Federacji Brodryjskiej. Główne ośrodki ludności mieszczą się w Bałmucji i we wschodniej Antalagii gdzie stanowią większość populacji. W Sankt Mikhailov znajdują się 2 dzielnice tatarskie a w Noklezji znaczna mniejszość ma pochodzenie Tatarskie. Prace podzieliłem na następujące rozdziały:
1. Odłamy wśród Tatarów
2. Kultura Tatarów.
3. Pochodzenie i historia Tatarów.
4. Tradycyjne społeczeństwo Tatarskie.

Rozdział I
Odłamy wśród Tatarów
Ludność Tatarska rozpowszechniona jest na terytorium całej Federacji Brodryskiej. Najważniejszą i największą grupą są Tatarzy Bałmucy zamieszkający terytorium Kraju Związkowego Bałmucja i Antalagii. Wyznawaną przesz nich religią jest w większości szyizm, choć istnieje mniejszość Rotriokatolicka. Wśród bogatszych warstw społecznych istnieje też poligamia. Drugą grupą Tatarów są Tatarzy Noklezyjscy stanowią oni mniejszość ludność Półwyspu Noklezji, choć historycznie na półwyspie stanowili oni większość. W przeciwieństwie do tych mieszkających w innych regionach u nich ściśle zabroniona jest poligamia. Część Tatarów zamieszkała w dużych miastach np. stolicy federacji Sankt Mikhailoy gdzie zakładają swoiste getta. Wśród gett następuje kolejny pokojowy podział na szyitów oraz sunnitów.

Rozdział II
Kultura Tatarów
Wspólną cechą kulturową wszystkich Tatarów są tak zwane „Święte Wartości”, które charakteryzują wspólnoty Tatarów. Najważniejszymi z tych wartości to: tolerancja, tradycja, świętość, szacunek dla przeszłości, gościnność i opanowania. Najważniejszymi świętami Tatarów są:
Nauroz – Początek roku jest dniem, kiedy żeby móc zachować więź z przodkami wspominamy bliskich zmarłych i odwiedzamy ich groby. W czasie odwiedzin cmentarzy jemu, pijemy, śpiewamy, modlimy się i robimy wszystko, co chcieliśmy by zapamiętali nasi przodkowie przesz cały rok. Legenda mówi, że ten, który najwięcej wypije ten będzie miał najwięcej szczęścia do następnego święta.
Dni Derwizy – Święto odbywa się, gdy wszystkie liści zmienią kolor z zielonego i rozpocznie się „obumieranie przyrody” jesień, koniec dni następuje gdy zaczną opadać liście. Organizuje się z tego powodu wiele konkursów i zawodów. Zgodnie z tradycją kobiety rywalizują w tworzeniu wyrafinowanych dań kuchni starotatarskiej a mężczyźni rywalizują w turniejach sportowych.
Dzień żałoby narodowej – 18 maja jest szczególnym dniem dla wszystkich Tatarów. Z rozkazu Jozewa Wtalina przywódcy Zjednoczonych Socjalistycznych Republik Brodrii rozpoczęto akcje mordowania Tatarów na terytorium Noklezji, Antalagi i Krasnodaru.
Miasta Tatarów na pierwszy rzut oka nie zmieniły się od wieków, lecz jeśli się in bliżej przyjrzymy widać oznaki nowoczesności i bezpieczeństwa. W centrum osad Tatarskich buduje się szeroki plac w kształcie księżyca, na którym dzieje się życie kulturowe i polityczne miasta. W każdym mieście znajduję się duża ilość muzeów, w których możemy poznać historię poszczególnych rodzin. Cmentarze są położone za granicami osad by nie zagłuszać spokoju przodkom. W każdej miejscowości obowiązkowo znajdować muszą się biblioteki, kawiarnie i łaźnie. W kawiarni spotykają się mężczyźni gdzie mogą po pracy poza piciem herbaty lub kawy, porozmawiać i posłuchać muzyki. Kobiety najczęściej wybierają łaźnie rozkoszując się słodkościami kuchni tatarskiej i w bibliotekach czytając książki. Wnętrze mieszkań zależy od położenia w hierarchii społecznej i bogactwa mieszkańców domu.
Wzorzyste dywany, chodniczki, makaty ścielą tatarskie podłogi. Na nich stają niskie i szerokie kanapy, a w specjalnej wnęce stawiane były skrzynie z ubraniem i pościelą. Przykrywano je pięknie haftowanymi poduszkami. Dużą wagę przywiązywano do miedzianych naczyń ozdobnym. Szczególnie wyróżniającą się wśród Tatarów cechą dekoracji mieszkań było wykorzystywanie ręczników, jako elementów zdobniczych. Ważną role odgrywa najmniejszy drobiazg.
U tatarów dozwolone są małżeństwa między osobnikami tej samej płci, co znajduje się z silną pogardą narodowych Słowian.

Rozdział III
Pochodzenie i historia Tatarów
Wywodzą się z terenów Batyksu. W czasie wędrówek ludów na Nordacie wywędrowali z Batyksu ku terenom północnym skąd zalali całą wschodnią część kontynentu. Tatarzy najeżdżali wiele krajów w tym Brodrie odgrywając tym samym ważną rolę w regionie. Największe natężenie najazdów Tatarów na Federacje przypada na lata 1438-1561, a później na lata 1615-1673. W 1621 roku wszystkie plemiona Tatarskie zostały zjednoczone przesz Chan Sefera Gasi agi. Ukrócił tendencje decentralistyczne możnowładców tatarskich i jednocześnie, wzmocnił władzę centralną. W 1783 roku Chanat tatarski został podporządkowany Królestwu Brodrii. Najważniejszą rzeczą w historii Tatarów były wyprawy wojenne na sąsiadujące państwa. Dzieli się je na trzy rodzaje:
Sefer – ruszały wszystkie siły ordy na czele z chanem. Miały one na celu oprócz grabieży, zmuszenie przeciwnika do ustępstw politycznych. Atakowano wtedy najgłębiej terytorium wroga i wyrządzano największych szkód.
Czapuł - ruszało kilka tysięcy Tatarów pod wodzą miejscowego Beja, którego celem była grabież i nękanie wroga.
Besz Nasz - ruszało od kilku do kilkuset Tatarów, celem tych wypraw była wyłącznie grabież, odbywały się często bez wiedzy i pozwolenia chana.
Mimo prymitywnego uzbrojenia wojska Tatarskie należały do najniebezpieczniejszych na świecie. Pozwalała im na to specyficzna taktyka i doprowadzona do perfekcji jazda konna. Taktyka walki tatarów polegała na zaszkodzeniu przeciwnika i zrabowaniu jak najwięcej. Jeśli wyprawa była udana horda jak najszybciej wracała na swoje terytorium. Z powodu słabego wyposażenia i małej liczby wojska omijano duże zgrupowania wojsk. Doprowadzili oni do perfekcji sztukę taktycznego odwrotu. Wróg pewien, że wygrywa gonił uciekające siły tatarów. Gdy oddalili się oni wystarczająco od swojej bazy z zaszkodzenia atakowały z boków ukryte do tego czasu siły jazdy, gdy wycofujące wojska znów atakowały wróg był otoczony. Podstawową bronią Tatarów był łuk uznawany za najlepszy na świecie, miał on większą siłę rażenia niż strzelby kozaków krasnodarskich.

Rozdział IV
Gospodarka i tradycyjne społeczeństwo Tatarskie
Chanaty Tatarskie były dość zacofane i ubogie. Poza licznymi złożami, soli i węgla nie było na terytorium państwa żadnych innych towarów eksportowych. Większość wpływów stanowiły zyski z wypraw wojennych oraz okupy z sprzedanych jeńców. Kolejnym ważnym źródłem dochodów były cła na handel między Północną i Południową częścią kontenętu. Rolnicy Tatarów uprawiali też liczne zboża, jęczmień, żyto i kukurydzę. Znaczącą rolę odgrywało też sadownictwo, sadzono tam czereśnie, gruszki, wiśnie, śliwki i winogrona.
Duchowieństwo i Handlarze stanowią 20 % społeczeństwa. Resztę społeczeństwa Tatarskiego stanowią Rolnicy. Wśród obyczajów Tatarów Krymskich charakterystyczna jest silna pozycja kobiety w społeczeństwie, która jest równa pozycji mężczyzny. W życiu codziennym istnieje jednak ścisły podział na czynności męskie i żeńskie.
Władzę w państwie Tatarów sprawował przede wszystkim Chan, którym zostawał najczęściej wybierano na kurułtaju (zjazd arystokracji tatarskiej). Jego następcą był Kałga, według prawa mógł nim zostać jedynie najstarszy brat lub syn Chana. Był on również pierwszym regentem oraz kawalerii tatarskiej. Pałacem Chanów zarządzał Wielki Wezyr. Najważniejszą instytucją w Chanacie był dywan, zbierał się on, co roku a w jego skład wchodziła cała Tatarska społeczność.
(-) Akrypa





Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości