• 0 głosów - średnia: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Południowa Twierdza (Nanfang Yaosai)
#1
POŁUDNIOWA TWIERDZA


Południowa Twierdza (nazwa miejscowa: Nanfang Yaosai, pisownia miejscowa: 南方要塞) jest to drugie największe miasto Prefektury Nonsong - liczy ono 1,1 mln mieszkańców, zajmując przy tym powierzchnię 390 km².

Południowa Twierdza, jako drugie co do wielkości i znaczenia miasto Prefektury, stanowi w praktyce najważniejsze miasto dla regionu dolnego odcinka Żółtej Rzeki, zarówno pod względem gospodarczym, jak i kulturowym. Położenie Południowej Twierdzy przy ujściu Żółtej Rzeki do Morza Nordackiego sprawia bowiem, że intensywnie rozwijał się tu (i nadal rozwija) handel. Poza tym, Nanfang Yaosai jest to jedno z ważniejszych miast dla żeglugi śródlądowej w całym Nan Di, ponieważ posiada ono bezpośrednie połączenie z Wiecznym Miastem.

Południowa Twierdza jako miasto została założona już w I w n.e. przez centralne władze Nan Di. Jej zadaniem przez wiele wieków było kontrolowanie handlu Nan Di z ludami południowej Nordaty i Sambanafryki - znajdował się tutaj port, garnizon wojskowy i całe duże miasto żyjące z tegoż handlu. Do ok. XIV-XV wieku, Południowa Twierdza była ośrodkiem władzy na całe praktycznie południowe wybrzeże Nan Di, jednak w roku 1493 straciła ten tytuł na rzecz miasta Nonsong. Z tego powodu, do dziś istnieje rywalizacja między Nanfang Yaosai a miastem Nonsong, a mieszkańcy tego pierwszego miasta, na przekór aktualnej stolicy Prefektury, niekiedy używają pochodzącego z okresu średniowiecza terminu Prefektura Południowa na określenie obszaru Prefektury Nonsong oraz zachodniej części Prefektury Mawan.

Nie ulega jednak wątpliwości, że Południowa Twierdza odgrywa niezwykle ważną rolę w gospodarce Prefektury Nonsong - nie tylko za sprawą obsługi żeglugi śródlądowej czy nawet morskiej, ale także poprzez bycie miejscem koncentracji przemysłu i usług.

Południowa Twierdza składa się z pięciu głównych dzielnic:
  1. Yaosai (要塞) - Stare Miasto
  2. Huanghun Zhi Dao (黄昏之岛) - Wyspa Zachodnia
  3. Siyuan (寺院) - dzielnica klasztorna
  4. Bieshu (别墅) - dzielnica nadmorska
  5. Dongbu Senlin (东部森林) - dzielnica przemysłowo-biznesowa
[Obrazek: 99633905753129322_t.jpg]
Most łączący Wyspę Zachodnią z resztą Południowej Twierdzy

Yaosai

Yaosai (要塞) jest to Stare Miasto, czyli najstarsza część Południowej Twierdzy. Nazwa ta dosłownie oznacza Twierdzę. To tutaj przez wiele wieków kwitł handel z południową częścią Nordaty i z resztą Nan Di. Handel ten opierał się głównie o przepływ: jedwabiu i przypraw (z Nan Di na południe Nordaty) oraz niewolników, żywego inwentarza i metali szlachetnych (z południa Nordaty do Nan Di). Stąd też, w dzisiejszym Starym Mieście mieszkali głównie kupcy, rzemieślnicy oraz wojsko. Obecnie w Starym Mieście dominuje tradycyjna zabudowa. Mieszkają tu rodziny od pokoleń mieszczańskie, które obecnie w większości zajmują się świadczeniem usług oraz obsługą ruchu turystycznego, ponieważ to właśnie Stare Miasto jest najchętniej odwiedzaną przez przyjezdnych częścią Południowej Twierdzy. Typowym widokiem są tutaj tłumy turystów, liczne kramy oraz... brak samochodów, ponieważ większa część tej dzielnicy objęta jest zakazem wjazdu dla pojazdów mechanicznych.

[Obrazek: 99633905753129323.jpg]
Wejście do Starego Miasta od strony północnej

W obrębie Starego Miasta znajduje się Twierdza Żółtej Rzeki (Huanghe Yaosai, nazwa lokalna: 黄河要塞), od której to nazwę wzięło całe miasto. Wybudowano ją w I wieku n.e. i miała ona na celu chronić południową część Nan Di przed łupieżczymi najazdami Trigrodczyków. Mimo iż zagrożenie najazdami minęło po jakichś stu latach, w twierdzy nadal stacjonowały oddziały wojskowe Nan Di. Z czasem wokół twierdzy zaczęło się rozwijać miasto kupieckie. Sytuację wykorzystały władze krajowe, które rozpoczęły w Nanfang Yaosai pobór cła. Sama twierdza, regularnie modernizowana, była obiektem wojskowym aż do roku 1885, kiedy to koszary przeniesiono około 7 kilometrów na wschód. Wówczas w twierdzy utworzono więzienie, które funkcjonowało do roku 1965. Wtedy to, Twierdza została muzeum. Funkcję tę pełni do dziś.

[Obrazek: 99633905753129324.jpg]
Twierdza Żółtej Rzeki


Huanghun Zhi Dao

Huanghun Zhi Dao (黄昏之岛) jest to Wyspa Zachodnia (lub też Wyspa Zmierzchu). Oddzielona jest ona od reszty miasta Żółtą Rzeką, która ma w tym miejscu szerokość od 400 do 1300 metrów. Do tej dzielnicy zaliczanych jest także 8 wysp położonych między Wyspą Zachodnią a Starym Miastem i dzielnicą klasztorną. Historycznie, na terenie wyspy tej istniało osadnictwo niezależne od osadnictwa w Południowej Twierdzy. Od roku 1270, Wyspa Zmierzchu była nawet oddzielnym miastem, zamieszkałym głównie przez rybaków oraz rzemieślników. W latach 80. i 90. XIX wieku, kiedy nastąpiło uprzemysłowienie Południowej Twierdzy, na Wyspie zaczęli się osiedlać imigranci ze wsi, dla których wynajem stancji był tu znacznie tańszy niż po wschodniej stronie rzeki. Wyspę przyłączono do Nanfang Yaosai w roku 1903. Wtedy też rozpoczęto tam masową budowę domów oraz, w późniejszym czasie, bloków mieszkalnych. Od lat 30. ulokowane są tu również zakłady przemysłowe. Obecnie, dzielnica ta jest swego rodzaju "miastem w mieście" - mamy tu małą starówkę, bulwary i część przemysłową. Zdecydowaną większość dzielnicy zajmują jednak budynki mieszkalne oraz wieżowce biurowe.

Ciekawostka: gdy w roku 2017 nastąpił na krótki okres czasu podział na Carstwo Brodrii Północnej i Carstwo Brodrii Południowej, Wyspa Zachodnia została oddzielona granicą państwową od reszty Południowej twierdzy (świadectwo tych wydarzeń) i utworzyła oddzielne miasto. Choć powołano wówczas instytucję małego ruchu granicznego dla mieszkańców podzielonego miasta, istnienie granicy na Żółtej Rzece było dla lokalnych mieszkańców dość uciążliwe. Granica ta szybko jednak przestała istnieć, gdy Brodria Południowa znalazła się w stanie praktycznego rozkładu.

[Obrazek: 99633905753129325.jpg]
Widok z Wyspy Palmowej na część biznesową Wyspy Zmierzchu. Obydwie wyspy zaliczane są do dzielnicy Huanghun Zhi Dao


Siyuan

Siyuan (寺院) jest to tzw. dzielnica klasztorna - największa dzielnica Południowej Twierdzy. Jej nazwa bierze się od położonego w północno-wschodniej części miasta klasztoru buddyjskiego, który został założony w IX wieku. Przez dobrych 1000 lat, wokół oddalonego o 8 km miasta klasztoru znajdowały się tylko lasy i pola uprawne. Sytuacja zmieniła się pod koniec XIX wieku, gdy w rejonie klasztoru zaczęto wznosić coraz więcej budynków mieszkalnych na potrzeby przybywających do Południowej Twierdzy imigrantów do pracy w przemyśle. Obecnie, nazwa dzielnica klasztorna jest raczej nazwą związaną z historią - obejmuje ona wszystkie te części miasta, które znajdują się między Starym Miastem i klasztorem oraz wokół klasztoru. Bliżej Starego Miasta znajdują się kamienice z początku XX wieku. Nieco dalej - bloki z wielkiej płyty, urzędy, duże sklepy i szkoły. Za klasztorem natomiast zaczynają się przedmieścia, w których dominują nowoczesne bloki, domy jednorodzinne i szeregowe. Gdzieniegdzie wznoszą się także wieżowce biurowe.

[Obrazek: 99633905753129327.jpg]
Dzielnica klasztorna. Klasztor, który dał nazwę tej dzielnicy, znajduje się jakieś dwa kilometry za najdalszymi blokami


Najbardziej rozpoznawalnym obiektem w dzielnicy jest oczywiście buddyjski Klasztor Dalekiego Południa (Yaoyuan de nanfang de siyuan, pisownia lokalna: 遥远的南方的寺院). Został on założony w IX wieku przez mnichów z obszaru dzisiejszej Prowincji Centralnej, prawdopodobnie w miejscu istniejącej tu wcześniej świątyni pogańskiej. Był to klasztor dziedziczny, zarządzany przez tzw. rodzinę tonsurową, czyli przez fikcyjną rodzinę, w skład której wchodzili mnisi. Klasztor ten wykazywał samowystarczalność (mnisi żyli z uprawy ryżu) oraz stosunkową niezależność od władzy państwowej - czy to od centralnej w Wiecznym Mieście, czy od miejscowej w Południowej Twierdzy. Był on też raczej zamknięty dla osób z zewnątrz. Stan taki utrzymywał się do XVI wieku, kiedy to władze Prefektury Nonsong wymusiły zmianę charakteru Klasztoru Dalekiego Południa z dziedzicznego na publiczny - tzn. zwiększyła się w nim liczba mnichów (z ok. 30 do ok. 120) oraz zaczął on gościć pielgrzymów i podróżnych, a rodzina tonsurowa została pozbawiona władzy. W zamian za te zmiany, klasztorowi przyznano trzykrotnie więcej ziemi uprawnej na własność niż miał dotychczas. W XIX i XX wieku, tj. podczas panowania brodryjskiego, działalność klasztoru podlegała ścisłej kontroli władz państwowych - najpierw carskich, później komunistycznych.

Obecnie klasztor utrzymuje się głównie z donacji i świadczenia usług turystycznych. Część klasztoru przeznaczona jest bowiem na muzeum historii buddyzmu oraz dom noclegowy, a także dom pielgrzyma. Aktualnie przebywa tu stale 142 mnichów. Warto wspomnieć, że klasztor jest drugim najczęściej odwiedzanym w mieście obiektem przez turystów, zaraz po Twierdzy Żółtej Rzeki.

[Obrazek: 99633905753129328_t.jpg]
Klasztor Dalekiego Południa


Bieshu

Bieshu (别墅) jest to dzielnica nadmorska. O ile Stare Miasto jako takie ma dostęp do morza (czy to przez Twierdzę, czy przez port), położona na wschód od niej dzielnica Bieshu wyraźnie różni się od najstarszej części miasta. W krajobrazie przeważają tu bowiem wille i duże domy, gdzieniegdzie znajdują się także sklepy, hotele czy szkoły. Pod względem układu urbanistycznego, Bieshu przypomina nieco typowe amerykańskie miasto (czyt. ulice są w większości względem siebie równoległe i prostopadłe). Taki układ związany jest z historią Bieshu. Do XVIII wieku, rósł tu las namorzynowy i był to teren zasadniczo niezamieszkały. Gdy jednak w Nonsong rozpoczęło się panowanie brodryjskie, kolonizatorzy z północno-wschodniej Nordaty przyprowadzili ze sobą do Nan Di szereg nowych zwyczajów, wśród których było także budowanie dacz. I tak, w XIX wieku, miejscowy las całkowicie wycięto pod budowę domków letniskowych dla zamożnych mieszkańców Południowej Twierdzy, w których to domkach spędzali oni najgorętsze miesiące w roku. 

W obecnych czasach, Bieshu jest jedną z najbogatszych części miasta. To tutaj mieszkają właściciele fabryk i władze miasta. Ich wille przypominają nierzadko mini-twierdze - wielkie, luksusowe, otoczone wysokimi murami i strzeżone. Wśród takich domostw znajduje się też kilka hoteli o wysokim standardzie (4+ gwiazdki). We wschodniej, najbardziej oddalonej od centrum miasta części Bieshu, luksusowa zabudowa ustępuje jednak miejsca zwykłym domom wielorodzinnym oraz nadmorskim pensjonatom, chętnie odwiedzanym prze turystów o przeciętnych dochodach z całego Nan Di. 

[Obrazek: 99633905753129471_t.png]
Bieshu - widok na luksusowe apartamenty dla turystów


Dongbu Senlin

Dongbu Senlin (东部森林) jest to dzielnica przemysłowo-biznesowa. Nie byłoby bez niej dzisiejszej Południowej Twierdzy - zakłady i inne przedsiębiorstwa, zgromadzone w Dongbu Senlin, dają bowiem miejsca pracy dla ok. 55% mieszkańców miasta. 

Pierwszym takim pracodawcą (funkcjonującym zresztą do dziś) były Zakłady Włókiennicze Nonsong-Południowa Twierdza, które to rozpoczęły historię przemysłu w Nonsong. Dawały one pracę nie tylko mieszkańcom miasta, ale także emigrantom-uciekinierom z feudalnych wsi z całej prefektury. Uczyniły one też z Południowej Twierdzy centrum eksportu odzieży na całą Nordatę. Dzisiaj, jako Zakłady Włókiennicze Linag, przedsiębiorstwo nadal produkuje i sprzedaje na cały kontynent wyroby tekstylne, a także prowadzi wielki sklep firmowy i muzeum włókiennictwa.

Obecnie, poza zakładami przemysłowymi, w dzielnicy mieszczą się również biurowce, w których siedziby swoje mają liczne korporacje.

[Obrazek: 99633905753129472_t.jpg]
Rafineria w Południowej Twierdzy - przykład przemysłu funkcjonującego w dzielnicy Dongbu Senlin
[-] 2 użytkowników podziękowało za ten post:
  • Ametyst Faradobus, Andrzej Płatonowicz Ordyński




Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości